Met vlag en …theedoek

De Oranjefeesten zitten er weer op. We hebben in Kampen en de omliggende dorpen prachtige dagen gehad. Het weer zat deze keer ook weer lekker mee. De Koninginnedag viel midden in de zomer dit jaar.

Het feest begon weer met de traditionele lampionoptocht de avond vooraf. De optocht was dit jaar van prima niveau, met grote deelname. Dat zag er de laatste jaren nog wel eens zorgelijk uit, de animo nam af. Dit jaar toch weer een groei in wagens en deelnemers. En dat is mooi, want die optocht hoort net zo bij Kampen als de Eiffeltoren bij Parijs, dat mag nooit verdwijnen. Centjes zijn daarbij ook belangrijk, en die werden deze maal ingezameld met hulp van de mensen van Ventura. Ik heb begrepen dat dat succesvol verliep, er werd een mooi bedrag bij elkaar gecollecteerd.

Het oranjezonnetje zorgde voor een prachtige dag. Toch moet mij een ding van het hart, er wordt nog maar weinig gevlagd! Dat hoort er toch ook bij, op zo’n dag mogen we best een beetje nationalistisch zijn en de straten rood wit blauw en oranje kleuren.

Wij hebben dit jaar natuurlijk wel gevlagd, maar daar zat nog wel een verhaal aan vast. In de tuin van de Nieuwe kerk staat een vlaggenmast. De mast is de laatste jaren echter wel een beetje zwart geworden, het door de Ebbingestraat razende verkeer laat wat dat betreft zijn sporen na.

De week voor de Koninginnedag zou het gaan gebeuren, die mast moest schoon voordat de vlag erin ging. Die mast staat bevestigd met een paar flinke moeren, als je die losdraait, dan kun je ‘m omklappen. Het probleem wat je hebt met zulke moeren dook ook nu weer op: de moeren zaten muurvast, er was geen beweging in te krijgen!

Na enkele vruchteloze pogingen besloten we deze strijd te staken. Mijn echtgenote Ingrid laat zich echter nooit uit het veld slaan. Voor elk probleem is er een oplossing, dat is haar motto.

“we binden een theedoek om de mast, en hijsen die op en neer”, dat moest het gaan worden.

Zo gezegd, zo gedaan, de theedoek werd stevig vastgebonden en langs de paal omhoog gehesen. Dat zag er goed uit, het bleek toch wel wat effect te geven, de paal werd zichtbaar witter.

Vol vertrouwen ging ik naar binnen, dit klusje zou mijn echtgenote prima klaren.

Korte tijd later kwam ze met een bedremmeld gezicht binnen.

“Hij zit vast”, meldde ze. “Vast? Wat zit er vast?” was mijn antwoord.

“De theedoek, boven in de mast, er zit geen beweging meer in”. Mijn doorgaans rustige eega klonk toch wel wat paniekerig.

Uw stukkiesschrijver ging poolshoogte nemen, en jawel, boven in de vlaggenstok, net onder de oranjeknop hing de theedoek, en inderdaad, hoe er ook aan het touw gesjord werd, er kwam geen beweging in.

Diverse hulpstukken werden er bij gehaald, de ladders waren te kort, met een ragebol kreeg je er geen grip op.

Onze broeder Harry Veltman, onderweg naar zijn kantoor, moest smakelijk lachen om het tafereel, maar wist hier als ervaren oranjebestuurder ook geen oplossing voor.

Uit het schoonmaakhok kwam een lange uitschuifbare steel, bedoeld voor ramenlappen. Ook hiermee kregen we de theedoek niet te pakken. Een stukje tuingereedschap, zo’n drietandig harkje bood soelaas. Als we die eens vastmaken aan de stok, zo stelde ik voor. Met een rol ductape, dat is heel handig om thuis te hebben, dat is redelijk sterk, hiermee werd het bijzondere werktuig gecreëerd. De stok werd uitgeschoven, het harkje kreeg grip en de theedoek kwam naar beneden. Een zucht van opluchting werd geslaakt. Er kon dit jaar ook gewoon, aan een ietwat groezelige vlaggenstok, dat wel, gevlagd worden.

Zo hing hij op 30 april weer prachtig te wapperen. Ook bij u volgend jaar?

Joop